Aesculapius

Beste lezer,

Waarschijnlijk kom je uit een land of komt je partner uit een land, waar minder bureaucratie is dan in Nederland. Wellicht weet je niet altijd wat je met al die papieren aan moet, wat heel begrijpelijk is. Vorig jaar is daar nog weer iets bijgekomen: het EPD, het Electronisch PatiëntenDossier. Dat is een dossier, waarin zo ongeveer iedereen die in de zorg werkt, jouw gegevens kan bekijken. Dat kán heel goed zijn in een aantal gevallen, maar er kan ook misbruik van gemaakt worden. Ik heb dat laatste zelf al mogen meemaken en ook een paar kennissen en vrienden van me hebben er problemen door gehad. Apothekers en de medewerkers van je zorgverzekering kunnen ook in het dossier kijken en dat is denk ik geen goede zaak. Daarom leg ik je hier uit hoe je dat dossier kunt blokkeren.

Het blokkeren van inzage in het dossier wordt ‘bezwaar maken‘ genoemd en je moet er een formulier voor invullen dat je hier kunt downloaden. Aan de rechterkant van de pagina staat een menu, waarvan de tweede link ‘formulier bezwaar EPD’ heet. Dat kun je downloaden en openen met Acrobat Reader. Dan print je het, vul je het in en stuur je het op naar het adres dat erop staat.

Het invullen is heel eenvoudig: je hoeft alleen je naam en adres op te geven en je BSN (sofinummer). Als je het opgestuurd hebt, krijg je na een paar weken een brief, waarin staat dat je dossier geblokkeerd is. Niemand kan er dus meer in kijken. Als je het lastig vindt om het formulier te downloaden, kun je de instantie ook bellen voor 1 cent per minuut op 0900 – 232 43 42.

Ook bij de gemeente kun je je gegevens geheim laten verklaren. Dat kan bij heel veel instanties, maar je moet dat zelf aangeven! Ondanks dat zullen er instanties zijn die tóch achter je rug om informatie over jou krijgen, bedenk dat goed. De leerplichtambtenaar mag bijvoorbeeld overal en ergens informatie over je opvragen en niemand mag hem die weigeren. Er zijn meerdere instanties die dat recht hebben en daar doe je niets aan. Wel is het altijd beter om al je persoonlijke gegevens geheim te laten zijn. Vraag overal waar je gegevens moet geven, of die geheim zijn of dat je ze kunt afschermen en geef op het internet nooit je NAW-gegevens of geboortedatum!

Nog één laatste tip: als je ergens geweest bent waar men een dossier over je heeft gemaakt (overal dus), dat niet meer van belang is, kun je dat laten verwijderen. Staan er fouten in je dossier, dan heb je recht op correctie én je hebt recht op inzage en een kopie ervan. Als je dat doet met een normale brief, gaat het je niet lukken en daarom zijn er speciale brieven voor. Toevallig heb ik die een keer weten te verzamelen, want ze zijn ontzettend moeilijk te vinden. Dit is de website van het College Bescherming Persoonsgegevens: http://www.cbpweb.nl/. Daar kun je vinden waar je wel en niet recht op hebt. Duidelijke inlichtingen vind je ook hier: http://www.mijnprivacy.nl. En de modelbrieven die je kunt gebruiken, staan hier: http://www.cbpweb.nl/Pages/div_modelbrieven_betrokkene.aspx. Bedenk dat je ook recht hebt op een kopie van je dossier! Dat moeten ze je binnen 6 weken toesturen en als ze willen, mogen ze je geld vragen voor het kopiëren. (klik op de vraag Praktische uitwerking inzagerecht) Zoals er overal een addertje onder het gras zit, zit dat ook hier: veel instanties houden niet alleen een ‘normaal’ dossier van je bij, maar ook een zogenaamd schaduwdossier. Daarvan krijg je geen kopie omdat je dat normaliter niet weet (en wat niet weet, dat niet deert immers), maar je kunt het erbij noemen in je brief. Dan weten ze in ieder geval dat je goed op de hoogte bent.

Om je een idee te geven hoe serieus het eigenlijk gesteld is met onze privacy, kun je deze televisie-uitzending van VPRO-programma Thema van 27 oktober 2010 bekijken. Het programma duurt ruim een uur, maar dan weet je alles! Ik kan het niet inbedden, maar via deze link kun je het vinden: http://beta.uitzendinggemist.nl/afleveringen/997959#.

©Sophia Dijkhuis 2010 http://dutchlearning.wordpress.com

Oefening korte en lange klinkers

Dit is een oefening met lange en korte klinkers en hoe je die schrijft (mannen – manen etc.)

onderwijs in Nederland

uitleg over hoe het onderwijs georganiseerd is in Nederland

onregelmatige verba

de onregelmatige hulpwerkwoorden zijn, hebben, kunnen, willen, zullen, mogen, moeten in alle tijden

meest gebruikte onregelmatige verba

de meest gebruikte onregelmatige verba in het Nederlands: praesens, perfectum, imperfectum. Voor in je broekzak.

Let wel: ze mag ze gebruiken en verspreiden, maar alleen met mijn naam en een link naar mijn website eronder. Dus:

©Language Coach http://www.dutchlanguagecoach.nl

Veel leerplezier ermee!

©Sophia Dijkhuis – Language Coach 2010 – http://www.dutchlanguagecoach.nl

praat tegen je kind!

Het onderzoek wees ook uit dat kinderen van Nederlandse ouders, die op laag niveau met hen praten, evengoed een taalachterstand hebben. Persoonlijk ben ik erg blij met dit nieuws, want het bewijst maar weer eens dat tweetaligheid helemaal geen probleem is, maar een verrijking. Toen mijn oudste zoon een jaar of 6 was, bleef zijn juf maar tegen me zeggen dat hij een taalachterstand zou hebben, omdat wij thuis gewoon Grieks spraken. Ik hield echter zijn vorderingen in beide talen bij en kon daardoor concluderen dat het puur racisme en jaloezie was van die juf. Toen we later begonnen met Frans, wat zij wél sprak, vond ze het allemaal prima! Als je dit als ouder weet, kun je je verdedigen tegen kwaadwillende en onwetende autoriteiten in het onderwijs.

Dus … als je wilt dat je kinderen goed worden in taal, praat gerust twee talen tegen ze, maar weet hoe je dat doet. Houd de talen uit elkaar als je het alleen doet. Bijvoorbeeld Turks buitenshuis, Nederlands binnenshuis of Spaans tijdens het eten, Nederlands op andere momenten etc. Doe je het met z’n tweeën, laat één ouder dan Italiaans spreken en de ander Nederlands, zo heb je een mamataal en een papataal. Dat is heel duidelijk voor kinderen. Spreken de kinderen een mengelmoesje? Het maakt niet uit, dat trekt wel bij! Mijn eigen zoon begon overigens iets aan de late kant met praten, maar hield het Grieks en Nederlands perfect uit elkaar. Kanttekening: ik ben er niet voor als ouders alléén hun moedertaal tegen hun kinderen spreken en geen Nederlands! Je hebt ervoor gekozen hier te wonen, dus dan moet je zorgen dat je kinderen Nederlands kennen. Kun je dat niet zelf, dan huur je bijvoorbeeld een oppas in, die Nederlands spreekt met je kinderen, al is het maar een paar uurtjes per week.Of je gaat veelvuldig naar Nederlandse evenementen, zoals rommelmarkten enz.

Nog een goed idee: praat ontzettend veel tegen je baby. Benoem alles wat je doet en klets erop los! Kijk, ik maak nu pap voor je. Pap hè, dat maak je van tarwe, dat is een plant, die je plukt en waar je de bolletjes uithaalt. Die maal je en dat wordt meel. Daar maak je pap van door gekookte melk eroverheen te gieten. Melk, dat komt weer van een koe! Weet je nog een koe, zo’n koetjeboe? BOEOEEEEOEEE!!! Nou en dan nog wat honing/rijstestroop/stevia erdoor om het lekker zoet te maken en je kunt het eten! Of stofzuigen: kijk eens wat een zooi op de grond! Die ga ik eens even lekker opzuigen met de stofzuiger fuut fuut … dan is alles straks weg en zit het in de bolle buik van de stofzuiger. Dan kun je hier weer lopen zonder dat je je voetjes pijn doet, omdat je door de etensresten loopt. Hoe meer taal een klein kindje hoort, des te meer hij of zij zal gaan gebruiken!

Doe hier je voordeel mee en geef het gerust door aan anderen, die hier iets aan hebben. MAAR alléén met mijn naam eronder en een werkende link naar deze weblog!

Hier is de link naar het wetenschappelijk onderzoek.

© Language Coach Sophia Dijkhuis 2010

De aikidoschool waar ik een jaar lang lessen heb gekregen, stond voor leren vanuit je eigen centrum. Aikido kun je uiteraard niet zonder kennis van technieken uitvoeren, maar mijn leraar stond er prat op dat we hem niet kopieerden. Daarom liet hij ons wel de techniek zien, maar hij legde hem niet tot in detail uit. Eigenlijk toonde hij ons alleen het geheel van de op dat moment aangeleerde techniek. Hij vond dat wij door het te gaan doen vanzelf op bepaalde moeilijkheden uit zouden komen, waarin we uiteindelijk onze eigen stijl konden vinden. Daar speelde hij vervolgens op in. Uiteraard wist hij door zijn ervaring wel waar de moeilijkheden en beginnersfouten zaten. Door te kopiëren zouden wij daarin echter niet onze eigen stijl vinden. Hij gaf ons alleen de basisprincipes, die overal weer terugkwamen: de juiste houding, de juiste afstand, de juiste timing en een vloeibare beweging. Binnen deze principes is het mogelijk om aikido te leren, ook al beheers je de techniek nog niet volkomen. Die volgt als het ware. De techniek is het middel om tot een doel te komen. Maar wat is het doel?

Ik denk dat het daar ook voornamelijk over gaat als je iets nieuws leert. Als eerste is het belangrijk dat je open staat om iets te leren. Als dat niet zo is, kun je het wel vergeten. Dan kom je alleen maar weerstand tegen. Ook interessant hoor, maar niet als je ook daarvan niets wilt weten. Het gaat veel meer om je eigen stijl vinden. In alles. Ook binnen een techniek. Sommige mensen kunnen een techniek uitleggen op zo’n manier dat ie er gewoonweg niet in wil. Dat is dan meestal doordat de zg. leraar voorbij gaat aan waar de leerling op dat moment is. De leraar start op een punt waar de student niet is. En dan is het lastig volgen. Het ‘past’ niet en je krijgt les van bovenaf. Dat is volgens mij ook waarom onderwijs onder-wijs is genoemd.

Om überhaupt te kúnnen leren, moet je terug naar je innerlijke bron, omdat daar de sleutel ligt om jezelf voor leren te openen. Technieken en bepaalde voorkennis kunnen als richtingaanwijzers fungeren om dingen zichtbaar te maken en op weg te gaan, nadat je jezelf hebt geopend. Het is belangrijk jezelf open te houden als je op weg gaat en dat doe je door dicht bij jezelf te blijven. Technieken hebben het gevaar in zich dat ze het doel in plaats van het middel worden als je er te veel in op gaat. Doordat technieken het hoofd aanspreken en het hoofd erg dominant kan zijn, krijgt het hart een tweede plaats toebedeeld. Hierdoor ga je ‘dicht’ en leer je niet echt.

© 2007 Barbara Hettema

website: www.myheart.nl

In de 23 jaar dat ik lesgeef, heb ik heel vaak gezien dat mensen soms niet openstaan om te leren. Dat hoeft niet te zijn omdat ze niet gemotiveerd zijn, maar vaak hebben ze andere besognes aan hun hoofd, zoals kleine kinderen, geen vaste baan, waardoor ze onrust ervaren of ze voelen zich niet op hun plek in hun leven – in Nederland, op hun werk, of waar dan ook.

Ik kan dan uitgebreid lesgeven met alle toeters en bellen die ik daarbij ken, maar het zal niet werken, omdat de cursist zijn of haar hart niet heeft geopend voor datgene waar ik in onderwijs.

Ook een taal kun je heel goed leren zonder (te veel) grammatica en een boek. Gewoon dóén: de straat opgaan met een woordenboekje of een notitiebloc en een pen en iets zeggen tegen de mensen op de markt, in de winkel, bij de dokter, in de trein enzovoorts. Zet de radio of tv aan en luister niet, maar ga koken, klussen, eten of wat dan ook. Zo komen er nieuwe woorden en zinnen aan je voorbij, die je later zult herkennen als je ze nogmaals tegenkomt. Natuurlijk is het belangrijk dat je vooral je eigen manier hierin ontdekt, want als je leert op een manier die niet de jouwe is, dan komt er niets binnen. Als je in een groep les hebt, kan de leraar niet altijd op jouw niveau insteken. Dat kan alleen als je genoeg uren hebt, dat je ook zelfstandig werkt binnen de les.

Ik heb er een pdf-document van gemaakt dat je kunt downloaden en printen. Dan kun je zelf nog meer voorbeelden erbij verzinnen. Hier staat het: de_of_het.  Je mag het ook verspreiden, zolang mijn naam en de bronnenlijst er maar onder staan.

Als je zelf nog meer regels weet dan hier staan, geef ze maar door! Dan vul ik het aan en komt je naam eronder te staan bij de bronnen.

©Language Coach drs Sophia Dijkhuis 2009

Het valt me op dat de heer Tolsma schrijft dat het begrip tolerantie wordt gemeten aan de hand van de vraag hoe men denkt over een gemengd huwelijk. Ik geloof niet of dat nu wel zo’n objectief criterium is en vraag me af wat men dan verstaat onder tolerantie. Het woord komt uit het Latijn en betekent letterlijk verdraagzaamheid. Meet je dat door middel van een gemengd huwelijk of eerder door te bezien hoe mensen uit verschillende ethnische groepen over Nederlanders denken en omgekeerd? Persoonlijk zou ik liever voor het laatste gaan.

Ik geloof dat ik in dat geval een positievere uitkomst zou hebben. De meeste mensen van Turkse en Marokkaanse komaf, want daar gaat het weer vooral over, moeten er niet aan denken dat hun kind met een niet-Turk of niet-Marokkaan trouwt, ook als dat iemand is die óók moslim is of óók buitenlands. Het zijn vaak mensen uit rurale gebieden, die graag hun taal en cultuur vasthouden en maar wat bang zijn dat die verloren zullen gaan. Ik denk dat één reden daarvoor is, dat ze zich nog niet thuisvoelen in dit land. Hun hogeropgeleide of anderszins goed terechtgekomen kinderen voelen zich vaak wél veel beter op hun plek hier en denken vaak positief of neutraal over Nederlanders. Tenminste, voor zover ik dat kan zien als taaltrainer en burger.

Hoe denken Nederlanders eigenlijk over mensen van Turkse of Marokkaanse afkomst? Ik geloof niet dat ik daar een diep wetenschappelijk onderzoek voor hoef te doen om dat te weten te komen. De meeste Nederlanders moeten nog steeds weinig van deze nieuwe Nederlanders hebben. Ze barsten van de vooroordelen en veel werkgevers willen hen niet in dienst nemen. Toch zijn er ook vrij veel Nederlanders, die heel normaal met immigranten omgaan en die hen zelfs zeer waarderen. Hun gastvrijheid en gezellige karakter is een voorbeeld daarvan. Je ziet ook dat Marokko en Turkije als vakantieland erg in zwang zijn en dat ook het eten uit hun land erg in trek is. Dat is een eerste begin voor meer waardering voor elkaar, lijkt mij. Marokkanen en Turken waarderen dit door steeds meer bereid te zijn zich de Nederlandse taal en cultuurzaken eigen te maken.

En dan heb je van beide kanten altijd een paar dwarsliggers. Aan de Nederlandse kant Geert Wilders en aanhang, aan de andere kant een stel onverbeterlijke fundamentalisten. Een aantal jongeren dat niet goed terecht komt, vooral doordat hun ouders arm zijn en niet zien hoe ze hun situatie kunnen verbeteren – dat ís ook triest, stel je maar voor dat je als jongen altijd buiten moet zijn, omdat er binnen geen ruimte is en dat er niemand op je let of je helpt met je schoolwerk – is de grootste groep hiervan. Aan de Nederlandse kant zijn het eveneens vooral mensen met weinig kansen in de samenleving, die geloven dat buitenlandse werknemers hun werkplek innemen, waardoor zij zelf werkeloos worden en niet meer aan het werk komen. Zij zijn bang altijd in de armoedesfeer te moeten blijven en weten ook niet hoe ze hun kinderen daaruit moeten redden. Dat is net zo triest!

Ik ben geneigd te denken dat we niet zozeer iets aan het imago van groepen mensen moeten doen of aan de beeldvorming, maar de mensen zelf in hun kracht moeten zetten. Dat gebeurt natuurlijk al volop, maar het is niet genoeg voor de meeste mensen! Zij zijn zo achterop geraakt, dat ze moeilijk weer bijkomen. Alleen de allochtone – laat ik het woord dan nog maar een keer gebruiken dan – kant krijgt op dit punt hulp, Nederlanders worden meestal geacht zichzelf te kunnen bedruipen. Dit kunnen zij helaas maar al te vaak niet! Het programma om analfabetisme onder Nederlanders tegen te gaan, loopt dermate over van mensen, dat de meeste taalinstituten het niet aankunnen. Mensen wíllen wel hun situatie verbeteren, maar ze hebben hulp daarbij nodig. Vooral ook om op eigen benen te gaan staan, in hun eigen kracht.

Het is moeilijk, maar wel mogelijk om uit de armoedesfeer te ontsnappen, zelfs tegenwoordig met de dure euro. Iemand die werkeloos raakt, moet een nieuwe opleiding volgen of minimaal zich laten bijscholen. Ik ken ook genoeg mensen, die nog niet eens de middelbare school hebben afgemaakt, maar toch een goedlopend eigen bedrijf hebben of een goede baan. Dat is beslist mogelijk, als je het maar gelooft. Niet alleen als je een hoge opleiding volgt, heb je goede kansen in het leven. Ik kan als zelfstandig gevestigd taaltrainer zeggen dat veel laagopgeleide mensen het beter hebben dan ik en ik ben niet de enige hierin! Laten we dus investeren in mensen, zodat ze in hun eigen kracht komen te staan. Dan zijn ze minder bang dat anderen een bedreiging voor hen zijn en hebben ze hun eigen situatie, waaruit ook de toekomst van hun kinderen voorvloeit, beter in de hand.

@Sophia Berkati 2009

Het inburgeringsmateriaal is hartstikke goed voor vooral laagopgeleide vrouwen, die tot de keuken veroordeeld zijn en niet zelfstandig kunnen functioneren. Het examen is voor hen echter veel te zwaar – sowieso een exámen en die KNS pff … heel zwaar en volstrekt onnodig! Oefenen met zich vrij voelen en zelfstandigheid is heel goed gebleken, want zij zelf willen wel zelfstandig zijn, maar ze worden daarbij in de weg gezeten door een echtgenoot die nog in de Middeleeuwen leeft (trouwens ook volgens de normen van hun land van afkomst!).

Voor hoogopgeleiden daarentegen – daarmee heb ik hier in Wageningen veel te maken – is dit examen tenenkrommmend! Zij moeten gewoon táál leren, want als ze iets niet begrijpen, gebruiken ze die taalvaardigheid om daarover vragen te stellen. Deze mensen hebben hun mond bij zich en daarmee kunnen ze in het Nederlands vragen stellen. In bijna geen enkele gemeente kunnen hoogopgeleide mensen echter gelijk naar het Staatsexamen toe. Slechte zaak, waarover ik al met het VROM heb gesproken, maar er is helaas (nog) niets met mijn ideeën gebeurd.

Dan nieuwe mensen die niet hoogopgeleid zijn: ook die moeten gewoon de taal leren, want dan kunnen ze aan het werk. Dat WILLEN ze ook graag. Dan voelen ze zich blij en gaan ze vanuit innerlijke drang inburgeren. Mensen willen zélf graag weten hoe Nederlanders bepaalde dingen doen en hoe ze goed mee kunnen komen. Het is helemaal niet nodig ze daartoe te dwingen en al zeker niet met zo’n wollig programma. Even een klein voorbeeldje om te laten zien hóe wollig het programma wel is: in 2007 was ik als één van de eersten met een inburgeringsprogramma nieuwe stijl bezig als projectleider. Eén van de cursisten was naar de fysiotherapeut geweest en had met hem zo’n bewijsstuk dat ze Nederlands gepraat had, ingevuld. Maar dat mocht niet in het portfolio, want de fysio kwam niet voor in de lijst van toegestane activiteiten. Nou, zo stom is dat examen dus.

Taal leren is het motto dus wat mij betreft.

Voor laagopgeleiden moeten de taallessen PRAKTISCH zijn! Die mensen leren hartstikke snel in de praktijk, maar als het allemaal via boeken moet en vooral ook met andere dingen dan taal, duurt het jaaaren voor ze zich kunnen redden. Jammer van de tijd, het geld en van de kwaliteit van het leven van die mensen. Als we ze gewoon taal zouden leren op de manier waarop zij dat goed kunnen, hadden ze al veel eerder een leuke baan of bedrijf kunnen hebben en waren ze tevreden burgers geweest. Niemand die dan last van ze zou hebben, zelfs de ergste racist niet! Dan is het zelfs voor hen leuk om een vrolijke buitenlandse buurman of -vrouw te hebben.

Er zijn veel mensen, die vinden dat mensen hun moedertaal niet moeten kunnen spreken tijdens het leren van Nederlands: hier ben ik het volstrekt mee oneens! Je moet juist vanuit je moedertaal een nieuwe taal leren en níet gedwongen worden alleen in die nieuwe taal te denken/spreken etc. Hoe beter je je eigen moedertaal kent en je er bewust van bent hoe de mechanismen daarin werken, des te beter je een nieuwe taal leert. De moedertaal moet juist mee! Dit is gelukkig een paar jaar geleden ook eindelijk gebleken uit taalonderzoek.Kijk hier maar eens. En klik hier (en vervolgens op ‘bekijk de uitzending) om te zien wat er gebeurt als je je moedertaal vergeet, doordat je in een ander land woont.

Nu over het niet-talige gedeelte van het inburgeren: volgens mij moet je vragen als: ‘hoe doe je dat: werken in Nederland’ (hoe vind ik een fatsoenlijke baan), ‘studeren in Nederland’ etc. zien als volgt: je komt in een ander land te wonen, waar alles zeer efficiënt geregeld is en tot in den treure georganiseerd is. Maar het is er ook vrijer en democratischer dan in jouw land. En daarom zou je ook kunnen zeggen dat je op sommige gebieden in een futuristisch land komt te wonen. Hoe ga je daarmee om?

Hoe ga je om met bijv. een baas, die vriendelijk vraagt of je straks even tijd hebt voor een gesprekje, maar die je in dat ‘gesprekje’ wel even flink aan de tand voelt? O ja, dat was een ‘functioneringsgesprek’, dat was wel even schrikken! Hoe ga je om met een studie, waar je een flink pak boeken meekrijgt en een syllabus waarin in het Nederlands staat hoe alles werkt, met de boodschap: ‘zoek het maar uit’?

Mensen hoeven niet in één keer te weten hoe ons hele parlementaire systeem werkt en wie er allemaal familie is van de koningin. Dat weten wij, die hier geboren zijn, ook niet! Het zijn praktische vragen, waarmee buitenlandse mensen zitten en die om een antwoord vragen. Ze komen te leven in een samenleving, die geheel haaks staat op veel dingen die ze tot nu toe hebben beleefd. Help ze daarmee omgaan en het probleem van mensen die zich niet aanpassen, is de wereld uit! Volgens mij is het echt zo simpel!

©Sophia Berkati 2009

werken als het 'klikt'

Ik verzorg een paar keer per jaar technische taaltrainingen voor een bedrijf bij verschillende klanten van hen. Vorig jaar had ik met een heel fijne trainer gewerkt, maar de trainingen die ik dit jaar kreeg, waren nogal ver bij hem vandaan. Dus ben ik op zoek gegaan naar twee andere trainers en die vond ik. De ene woonde vlakbij de trainingsplek. Een ‘klik’ was er niet, maar ik vond haar toch erg charmant (tja, ik vind iederéén altijd erg aardig). Dus vroeg ik haar de training te geven en ik vroeg haar hoeveel extra voorbereidingsuren ze nodig zou hebben. Tot mijn schrik vroeg ze exorbitante bedragen en was ze helemaal niet flexibel! De andere trainer reageerde steeds helemaal niet als ik mailde of belde. Dat waren simpelweg voor mij niet de juiste mensen.

Na overleg met de accountmanager van het bedrijf waarmee ik samenwerk, heb ik toen toch maar die trainer van vorig jaar weer gevraagd. Dit is een heel fijne mens en hij geeft ontzettend goede service. Hij doet het graag en dit komt helemaal goed, dat voel ik gewoon. De andere trainer is nog op vakantie en ook zij woont ver weg, maar ik wéét nu dat het goedkomt. Zij is ook een heel bijzondere mens die ik al ken.

Waarom moet die klik er nu zijn? Omdat je met iemand waarmee je werkt, op één lijn moet zitten. Die twee trainers met wie ik wilde samenwerken, doen goed werk en zijn heel aardige mensen, maar kennelijk zitten we toch niet op één lijn. In zo’n geval verloopt de communicatie stroef en is er geen basisvertrouwen. Als die twee dingen niet in orde zijn, kun je simpelweg niet met iemand werken, hoe goed die persoon ook is. Je zelfvertrouwen komt dan in het geding.

Als de communicatie niet makkelijk verloopt, krijg je misverstanden en ergernis. Is er geen vertrouwen, dan ga je aan elkaar twijfelen en krijg je jaloezie en wantrouwen. Het is niet nodig dat je echt letterlijk ‘klik!’ voelt voor je met iemand samenwerkt, maar iemand moet op jouw golflengte zitten. Zoiets voel je direct, daar moet je verder niet over nadenken. Je hebt een klein stemmetje binnenin je dat direct als je iemand ontmoet, zegt: “ja!” of “nee!”. Luister je daar niet naar, dan kun je enorme heibel krijgen.

Luister je wél naar dat stemmetje, dan krijg je een enorme verheffing. Je wordt gedragen en de sfeer is heel positief. Ik heb dit jaar voor het eerst een groepje particuliere cursisten samengesteld en daar Nederlandse les aan gegeven. Dat waren allemaal heel positieve, fantastische mensen en de sfeer was echt geweldig. Zoiets had ik nog niet vaak meegemaakt en ik wist niet wat me overkwam! Als ik dan ergens pech had of iets vervelends meemaakte, sleepte die mooie ervaring met deze cursisten me erdoorheen.

Ik werk dus van nu af aan alleen nog met mensen met wie het klikt! Doe jij dat ook, dan zul je veel meer succes kennen, dat verzeker ik je. Zelfs als je ergens solliciteert en je niet fijn voelt bij dat bedrijf, is het maar beter daar niet te gaan werken. Als je met mensen samenwerkt waarmee je niet op dezelfde golflengte zit, kun je zelfs schandalen meemaken en de schuld krijgen van dingen die je niet hebt gedaan! Als je werkgever je niet vertrouwt, zal hij/zij je bovendien geen promotie geven, geen kans op een opleiding en alles zal stroef verlopen. Ik heb het allemaal meegemaakt, maar wilde het niet geloven. Nu wél! Jij ook? Laat het me maar weten hieronder!

©Language Coach Sophia Berkati 2009

working with passion

First of all I think you shouldn’t interpret the word ‘career’ as ‘a position as high as possible’. You should rather see it as finding your passion, the place where you belong. That isn’t necessarily a job as the CEO of a huge company. When I started teaching a group of foreign ladies a few years ago, I asked them what their dreams were. An idea by TaalopMaat, where I had followed a training. And what did they answer?

One lady wanted to become a hairdresser, another wanted to be a receptionist, another wished to work at a nursery for children. All very common and simple professions that you don’t need an academic degree for! Possibly you too would like to have a certain profession or even your own business. I have a small business myself and it’s quite fun.

About the economical crisis: I believe it will continue and that many very large company will fall. But I also believe that many things are going to happen and that we will create together a new, better system instead of the present money system.

You also see emerge alternative initiatives, like in Wageningen where I live, there are the LETS. That’s an alternative money system in the form of printed stones. You can’t use them yet for your rent and electricity bills, but only for services. So if you need a gardener of someone to repair your computer, things like that. You give something you’re good at and you receive LETS that you can pay with. Strange?

No! There have been initiatives like this many times in recent history … and they solved major problems! Just read here about the history of money. It can be shocking news, but it’s all true. So there have been before alternative money systems, in which the money was divided in honesty. Sometimes you could pay everything with it! Economical crises disappeared like snow in the sun. But the governments in the countries where it existed, saw their chance to quickly forbid those systems, and then the economical crisis came back, together with poverty and misery.

I’m not an economist. I don’t have a real idea about money. Actually I wish money wasn’t that important, because then life – at least mine – would be a lot easier. I also know that many people think like I do and that the money in the world in divided in an injust way. There are people that are miljardairs – can you imagine that? How would your life be? What would you do each day? – and people that don’t even have food to eat. Most of these miljardairs don’t do a thing for the poor people. While they could easily give them a couple of miljards, so they could live and eat well.

That’s why I basically believe it’s ok that the money system in collapsing. Of course it’s terrible if you are touched by that, but now is the time to build a better system. That’s why I believe we shouldn’t be afraid that you will have a difficult life because of this crisis. I think that will only happen if you believe so.

Also in difficult times – or should I say: most of all in difficult times? – hairdressers are needed, politicians, language teachers, bank managers, accountants, furniture making people and sport trainers. Even in a crisis life goes on and you are needed in society. Yes, the situation is changing and maybe you will loose your job for a while or you will be paid a little less, but for everyone there’s a place on earth, also for you.

If you see mistakes in my English, you’re welcome to report them.

©Language Coach Sophia Berkati 2009

werken met passie

Ik geloof dat je ten eerste het woord “carrière” niet moet zien als: een zo hoog mogelijke baan vinden. Je moet het eerder zien als: jouw eigen plek vinden. Dat hoeft niet per se een baan als directeur van een grote onderneming te zijn. Toen ik een paar jaar geleden les ging geven aan een aantal dames uit verschillende landen, die na de Nederlandse cursus ook een opleiding mochten gaan doen, vroeg ik ze wat hun toekomstdroom was. Dat was een idee van TaalopMaat, waar ik een training gevolgd had. En wat zeiden ze?

Iemand zei: ik wil graag kapster worden, een ander wilde receptioniste worden, een volgende kinderoppas. Allemaal heel eenvoudige, normale beroepen, waarvoor je geen academische opleiding nodig hebt of jarenlange ervaring. Misschien heb jij ook een beroep dat je heel graag wilt uitvoeren of wil je een klein bedrijfje beginnen. Ik zelf heb ook een klein bedrijfje en dat kan best leuk zijn!

Dan over die economische crisis: ik persoonlijk geloof dat die door zal gaan en dat er veel bedrijven zullen omvallen, vooral heel grote. Maar ik geloof ook dat er veel nieuwe dingen zullen gebeuren en dat er nieuwe systemen zullen komen, die in de plaats zullen komen van het huidige geld.

Je ziet nu al locale initiatieven, bijvoorbeeld in Wageningen waar ik woon, heb je de LETS. Dat zijn bedrukte stenen die de waarde van geld hebben. Je kunt ze nog niet gebruiken voor je vaste lasten (huur, gas en licht etc.), maar wel voor diensten. Dus als je een kapotte computer hebt, of als je hulp nodig hebt in de tuin, dit soort dingen. Jij geeft iets en krijgt daarvoor in LETS betaald. Die kun je weer betalen aan iemand die iets voor jou doet. Raar?

Nee! Er zijn al meermalen zulke initiatieven geweest en … die losten toen grote problemen op! Lees hier maar eens over de geschiedenis van het geld, zeer interessant en beslist schokkend,  maar waar! Er zijn dus al heel vaak locale initiatieven geweest voor alternatief geld, dat eerlijk verdeeld werd onder de mensen. Soms kon je daarmee gewoon alles betalen! Crises waren als sneeuw voor de zon verdwenen in dit soort tijden. Maar de overheid van de landen waar deze initiatieven waren, zagen al snel kans het te verbieden. Wat er dan gebeurde, was dat de crisis terugkeerde en ook de armoede en ellende.

Ik ben geen econoom. Ik heb geen inhoudelijk verstand van geld. Eigenlijk zou ik willen dat geld niet zo belangrijk was, want dan zou het leven – tenminste het mijne wel – een stuk eenvoudiger zijn. Daarbij weet ik dat heel veel mensen er net zo over denken als ik en dat het geld dat er in de wereld is, oneerlijk verdeeld is. Er zijn mensen die miljardair zijn – kun je je dat voorstellen? Dat je miljarden euro’s hebt? Hoe zou je leven dan zijn? Wat zou je elke dag doen? – en mensen die nog niet eens te eten hebben. En de meesten van die miljardairs doen helemaal niets voor die arme mensen. Terwijl ze heel eenvoudig een paar miljardjes zouden kunnen weggeven, zodat die mensen ook genoeg te eten hadden.

Daarom geloof ik dat het eigenlijk wel goed is dat het geldsysteem instort. Het is natuurlijk moeilijk als je zelf erdoor getroffen wordt, maar nu kunnen we zelf een beter systeem opbouwen. Daarom geloof ik dat je niet bang hoeft te zijn dat je, nu met die crisis, een hard en moeilijk leven tegemoet zult gaan. Ik denk dat dat alleen gebeurt, als je dat gelooft!

Ook in moeilijke tijden – of moet ik zeggen: juist in moeilijke tijden? – zijn er kappers nodig, politici, taaldocenten, bankiers, accountants, meubelmakers en sportleraren. Ook in een crisis gaat het gewone leven door en ben jij nodig in de maatschappij. Ja, de situatie verandert en misschien zul ook jij een tijdje werkeloos zijn of zul je wat minder betaald krijgen, maar voor iedereen is een plek hier op aarde: ook voor jou.

Dit artikel is denk ik wat moeilijk om te lezen als je geen pefect Nederlands kent. Daarom vertaal ik het in mijn beste Engels, zodat je het toch kunt begrijpen. Reageer gerust of abonneer je op deze weblog door op het oranje icoontje rechtsbovenaan de pagina te klikken.

©Language Coach Sophia Berkati 2009